पाहत होतो वरून तुला, 
माझ्या विरहात रडताना,
मी गेलो तरी तू मात्र आपलं गुपित दडवून ठेवल होतंस,
तुझे अश्रू मात्र फितुरी करू पहात होते,
माझी बदनामी टाळण्यासाठी तू फारमोठं धाडस करू धजलीस....

ते माझ्यासाठी मोलाचं होतं,
तुझा दुःखाचा डोंगर जगापासून दडून राहावा यासाठी,
मी पाऊस बनून आलो,
तुझ्या गालावरची आसवे माझी सवंगडी झाली......
जगाला दिसणार नाहीत तुझे अश्रू,
मी त्याना माझ्यात सामाऊन घेतलंय,
पण हे शेवटचेच हं,
तुला रोज रोज असं पावसात भिजता येणार नाही,
कोरड्या मातीत तसंही रुजता येणार नाही,
जिवंतपणी तुला काही देऊ शकलो नाही......
माझ्या आठवणी आता तूच मला परत दे..........
मला त्या परत मिळायलाच हव्यात,
मी गेल्यावर तुला सुखी ठेवण्याचा
हा एकाच मार्ग आता उरलाय....... (RJN)