शिवाजी दुसरा होणे नाय

कुणी का सांगत असते?

काय वाटते मनी, कुणी का सांगत असते?
म्हणे प्रथांच्या वर्तुळातही लज्जत असते!

कितीक वर्षे जरी लोटली, जखमा ओल्या
पत्र कधी जे लिहिले त्याने, चाळत असते

परदेशातिल मुलांस आई खुशीत दिसते
हास्य पांघरुन अंतरात ती विव्हळत असते

चालत असता वृध्दत्वाच्या वाटेवरती
घालमेल अन् आठवणींची संगत असते

प्लेग्रुपमध्ये प्रवेश कसला? मजूर आई
तरी बिचारे बाळ एकटे खेळत असते

शरीर विक्रय करून वाटे तिला घृणा पण
पोट भराया नटते, गजरा माळत असते

विरहदाह सैनिकास आहे शाप असा की
सीमेवर बर्फाळ असोनी, पोळत असते

सावलीसही नेत्यांच्या ना सज्जन जाती
तिथे गिधाडे अन् कोल्ह्यांची पंगत असते

"निशिकांता"ला मंदिरात पण रुक्ष वाटते
विठू दिसे वारीत, खरी ती रंगत असते

- निशिकांत देशपांडे. मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३
E Mail--- nishides1944@yahoo.com

आठवण...

माझ्या सावलीलाही आता
सवय झालीय तुझ्या आठवणींची

मनात निरंतर पाझरणार्या
तुझ्या आठवांच्या साठवणींची

येता अश्रुंचा उमाळा गतस्मृतींनाही
सवय झालीय पापण्याना ओलेपणाची

सहावासातील बोलक्या क्षणांना
तुझ्या त्या प्रेमळ सुखद अस्थित्वाची

सावरतोय एकटाच जीवाला तरिही
तगमग होतेय या भाबड्या जिवाची

कासावीस या मनातल्या वेदनांना
सवय झालीय हृदयी रुतलेल्या काट्यांची

गेलीस उडुन अबोलपणे पक्षासारखी
भावनांना उरली जाणिव एकट्पणाची

हाती आल्या त्या केवळ रेशिमगाठी
तरिही ओढ जिवाला त्या पाऊलखुणांची..

- श्रीकांत दामले (१३-१-२०१५)

तिर्यक रेखा.

तिर्यक रेखा. ...............

मी सावलीच्या रूपात ,
तुझ्या आठव चे ओझे
नकळत सराव करतो ,
तुझ्या दिलेल्या क्षणांशी
मी माझे श्वास देवून
मोलभाव करतो.
हिशोब नेहमी चुकीचा वाटतो,
मग क्षण एक एकांताचा लाभतो
अप्रत्यक्ष होठांवर एक हास्य,
प्रेमाला एक भाष्य,
आणि मी बडबडत सुटतो.
किती हि नाकारलं तुला
तरी तू माझे अस्तित्व आहेस,
काळीज हि शरीरातून
काढून फेकले जरी तरी
त्या सोबत आहेस.
हा दुरावा काय
क्षण- दोन क्षणांचा.
पण जीवनात तुझ्या सवे
हा काट- कोण स्वतः चा.
आवडतो मला.
मी तिर्यक रेखा प्रमाणे
दोन टोके मिळवण्याचा
प्रयत्न करतो.
आणि हे कैवल्य हि माझे के
मी याच साठी गुदमरतो. 

- संजय हेडाऊ

दीन .....

हल्ली मी उमलणं सोडलंय. 

आधी उमलून तुझा पाठलाग करणे,

तू गेल्या दिशेने मान वळवून, 

तृषार्त नजरेने पाठलाग करणे जमत नाही मला.

पण तुझी ती सवय जायची नाही कधी.

तेंव्हाच बजावलं होतं ना, खिडकीत रोज येवू नकोस म्हणून!!

तुझ्या सावलीने बरसत राहणारा गंध,

दुरून अनुभवण्याची माझी जिद्द तुला भावला नसती.

तू केलेल्या पारिजाताच्या फुलांचा, लांबचलांब गजरा,

एक टोक तुझ्या हाती आणि  दुसरं माझ्या नाकापर्यंत, 

मी फक्त हुंगायच.

मला हात लावायला बंदी, जशी तू नजरकैद आणि  मी स्वच्छंदी...

तो शेवटचा क्षण, तुझं असह्य रुदन, आणि मजवरचा आघात;

मी अजुनही तळमळतोय तुझ्या एका कटाक्षाला, 

पण आता माझा आवाज कुणाला ऐकू येत नाही.

निपचित पडलेल्या कलेवराला आवाज नसतो.

मी तुला कधीच दिसणार नाही,

आयुष्यभर वाहतोय हा फसवणुकीचा आळ.

फक्त एकंच इच्छा, 

तू माझी आयुशाभर वाट पहावीस, वाटल्यास विश्वासघातकी म्हणावेस. 

पण, माझं हे पराधीन जगणं तुला कळू नये, 

त्यापेक्षा तुला लाभणारे अज्ञानातले सुख आणि गैरसमजातून तू मला दिलेली दुषणे, 

मी माझ्यासोबत परलोकी नेईन......

.........(रत्नकांत)