त्या पारंब्यांनाच विचार,
आकाशात जन्म घेऊन मातीत का बरं शिरायचं,
पिंपळापोटी जन्म घेऊन त्यालाच कसं सावरायचं,
आपली प्रीतीही तशीच,
जुनी तरीही ताजी,
कणखर तशीच निर्मळ,
आणि लवलवती तशीच चिवट,
अगदी त्या पारंबीसारखीच...
तुही त्या पारंबीसारखीच........
ज्याच्या सोबत आयुष्य घालवलं, त्याच्याकडे वर मान करून पाह्यलंच नाहीस कधी.
माझ्या सावलीत आयुष्य घालवून तू मात्र रुसलेली...
इतरांना सावली देतो म्हणून....
अग वेडे, इतरांची सावली काढून घेतली असती तर,
तुझं आयुष्य नसतं का वैराण झालं !!!!!
पूस ते डोळे, आणि पहा वर नीट,
मलाही पाहुदे तो झुकलेला मुखचंद्र,
उन्नत झालेला,
फक्त एकदाच.......
(रत्नकांत)
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा